Het gedicht van Hans Puper

Schrijven over vergankelijkheid is zo oud als de poëzie zelf. Vellen vol herfstblaadjes zijn neergedwarreld. In de kachel ermee, dat werkt niet meer. Je wilt verrast worden door een beeld of zienswijze. Johan Andreas dèr Mouw (1863-1919) maakte het onmogelijke mogelijk door de toekomst en een voorgoed voorbij verleden samen te laten vallen in het nu. In poëzie kan dat.

Blond kindje speelt piano. Plechtig staan,
als was ’t een kerk, twee kaarsen. ’t Is als ragt
’t Verleden blauw nevelend op, en tracht
naar lichte kring van ‘t Nu terug te gaan.

Als kwam ’t van ver hoor ‘k de oude stukjes aan,
waar zalig Mozarts kindervroomheid lacht,
en uit berijpte grasjes, rits’lend zacht,
zilv’ren getinkel glipt langs straal van maan.

Vroom kijkt mijn kindje naar het notenblad –
’t is plots’ling of ik ’t vaak gezochte vind,

alsof mijn moeder daar te spelen zat,
en ‘k zelf weer was gelovig luist’rend kind;

en ‘k zie door tover van die oude wijs
mijn moeder jong, en mijn kindje oud en grijs.

Uit: Brahman Deel 1 (1919)

Eerdere afleveringen

 

 

 

Foto © Jacinthe Sykora

Waarom Libris
Boekbestellingen vanaf € 15,- GRATIS thuisbezorgd.
Kies uit meer dan een miljoen artikelen, waaronder ruim 25.000 Nederlandse ebooks.
Thuis bestellen en bezorgen of afhalen en betalen in de boekhandel.
Ruim 85.000 boeken op werkdagen voor 23.00 besteld, de volgende dag bezorgd
Volg uw bestelling via Track & Trace van PostNL
Bijna 100 aangesloten kwaliteitsboekhandels.
pro-mbookslibr2 : libris